35: to ty jesteś chaosem

Niedawno skończyłem 35 lat. Dla mojego wewnętrznego ja to już pradziadek, który zaraz rozsypie się jak pył na wietrze. A jednak nadal tu jestem.

Pamiętam, jak przyjąłem chaos. Motto: nie spinaj się, najlepsze rzeczy dzieją się niespodziewanie. Naprawdę tak żyłem. Było fajnie: nie wiedziałem, co za zakrętem ani co przyniesie jutro. Wielkiej odpowiedzialności też nie brałem. To doprowadziło mnie tutaj. Ale posłuchajcie: chodzi o więcej niż sympatię do niespodzianek.

Zauważyłem, że nie umiem nawet nazwać ulubionego napoju czy sałatki. Nie wiedziałem, co lubię, jaki samochód jest moim ulubionym. Totalny przypadek odebrał mi świadomość własnego życia. Zacząłem zmieniać nawyki i zapamiętywać, co naprawdę lubię. Zadziałało. Składałem spodnie i koszule zawsze tak samo, sam gotowałem tak, jak chciałem, i zastanawiałem się nawet, na jaką przyprawę mam ochotę.

Minął czas. Dziś mam zaplanowane zakupy, domowy magazyn jedzenia, ubrania złożone jak nowe, porządek w subskrypcjach, czyste pokoje bez kurzu i spokojną głowę. Miejsce na chaos zostało: co ugotować, iść do skateparku czy nad rzekę, jechać autobusem czy metrem. Ale głośny szum w tle zniknął. Robił go chaos. Nie ogłuchłem, nie zobojętniałem ani nie opadłem z sił.

Przeciwnie: jestem bardziej konsekwentny, odporny i uważny. I oto pytanie: czy twoja profesja jest tym, kim jesteś? Może moja potrzeba porządku i zdrowa wersja control freaka zaprowadziły mnie najpierw do zarządzania, później do architektury? Może chęć ulepszania i rozsądnej efektywności wyznaczyła pracę? To nie puszyste „kochaj pracę”, lecz prosta korelacja. Wielu moich kolegów menedżerów też lubi kontrolę. Zaczynam myśleć, że coś w tym jest.

Spójrzmy od drugiej strony — tu mój pogląd jest celowo ostry. Jaki menedżer jest dobry, jeśli nie ma porządku w szafie, dobrze dobranych ubrań albo jasnej, spójnej wypowiedzi pokazującej porządek w głowie? Jak zarządza, jeśli nie poukładał życia: spraw samochodu, mieszkania, pieniędzy i rodziny? Jakich wartości szuka, jeśli nie ma rodziny? Właśnie nad tym się zastanawiam.

Więc, przyjaciele, myślę, że praca zgodna z naszą naturą robi z nas to, kim jesteśmy. Ludzie się nie zmieniają, tylko ewoluują. Jeśli rezonuje, dajcie znać. Niech to do was dotrze.