Vibe coding NIE JEST PRZYSZŁOŚCIĄ tworzenia oprogramowania

Tak wygląda niekompetencja, która dostała głos.

W vibe codingu dziwny nie jest sam kod, lecz to, jak szybko ludzie przestali próbować rozumieć, nad czym pracują.

Widać to wszędzie. Ktoś odpala kilku agentów AI, wkleja prompt „jesteś ekspertem seniorem”, uruchamia skan i nagle projekt jest „pełen krytycznych problemów”. Nie dlatego, że system jest zepsuty. Dlatego, że na ekranie pojawił się pewny siebie tekst.

Większość tych promptów nie każe modelowi myśleć. Każe mu brzmieć przekonująco. Dostajesz znajome wzorce, ostrzeżenia i wnioski. Wygląda profesjonalnie i kompletnie. Zwykle jest przy tym cholernie płytkie.

Idealnie pasuje to do systemu zachęt. Firm AI nie nagradza się za wahanie i niuanse, lecz za odpowiedzi brzmiące zdecydowanie. Im głośniejszy wniosek, tym bardziej użyteczny się wydaje. Vibe coding przenosi tę logikę na wszystko.

Efekt: mnóstwo ruchu i mało zrozumienia. Powstają tickety. Pisze się dokumenty. „Znaleziska” idą do eskalacji. Prawie nikt nie pyta, gdzie naprawdę zapadają decyzje, która warstwa co wymusza i czy wniosek w ogóle pasuje do rzeczywistości.

Tak „audyty” AI stają się teatrem. Wszyscy zajęci, wszyscy czują się produktywni, a nikt nie rozumuje o tym, co istotne. Usuń z pętli człowieka znającego system, a lukę wypełni pewność siebie.

To nie jest argument przeciw pisaniu kodu z AI. W rękach prawdziwego programisty modele pomagają: przyspieszają pracę, kondensują wiedzę i usuwają tarcie, gdy już wiesz, co robisz i dlaczego.

Problem zaczyna się poza tym kontekstem. Gdy model zostaje architektem, audytorem albo źródłem prawdy, przestaje być akceleratorem i staje się zabawką. Głośną.

AI może przyspieszyć inżynierów. Nie dostarczy osądu ludziom, którzy nigdy go nie wypracowali.

Vibe coding nie daje zespołom większej szybkości. Daje im komfort. A właśnie w komforcie prawdziwe problemy przechodzą niezauważone.

Porozmawiajmy o jasności.